Eve Dönüş

Birkaç lokma uğruna darma duman olmuş mutfak tezgahı toparlandı önce. Islak bir kağıt havlunun üzerine boca edilmiş yumurta kabukları, domatesin çürümüş, maydonozun sararmış yanı peynir kırıntıları ile birlikte çöpe atıldı. Çaya dair ne varsa; süzgeci, kaşığı, bardağı kaldırıldı mermer mutfak tezgahından. Artık tezgahta hakim renk haline geldiğinden çaydan arda kalan lekeler ise pek umursanmadı. Son olarak ufak çaplı bir cinayet mahalini andıran tablo silindi; kesme tahtası üzerindeki domates kırmızıları ve suç aleti bıçak. Bulaşık makinesinde unutulmuş temiz tabak çanak özenle kaldırılıp raflardaki ezber edilmiş yerlerine yerleştirildi. Tezgah üzerindeyken kalabalık ve salaş bir görüntüye yol açan kirliler, bulaşık makinesinde kayda değer bir manzara oluşturmuyor, bu durumda bir kenarda diğerlerini beklemek zorundalar.

Sıra geldi çamaşır makinesinden çıkarılıp sağa sola savrulmuş giysilere. Bu dağınıklığın mevsim dönüşüne denk gelmesi ise biraz da hüzün katıyor bu rutine. Kısa kolluları, uzun da olsa sık kullanılan mertebesine hiç erişememiş olanları ayrı bir yere kaldırıyorum. Her sene biraz buruk yaşanır bu ayrım, kışın gelişini kabullendiğim an. Kabinin girişinde asılı olan kravat askısı bir yanda, yere özensizce istiflenmiş ayakkabılar diğer yanda elim ayağıma dolaşıyor. Yine de aradığımda uygun bir kravat ve ayakkabı bulamamam biraz gizemli bir durum sanırım. 

Her şey olması gerektiği gibi işte. Yorucu bir yolculuğun ardından özenle kurgulanmış bu yoğunluğun sonunda bir sigarayı hak ettiğimi düşünüp kendimi koltuğa atıyorum. Daha birkaç gün öncesinden donanmış sofralarla, gülen yüzlerle dolu fotoğraflara dalıyorum sonra. Sigaranın yarısı bitmişken -diğer yarısı dururken değil-, bir fırça darbesi ile rötuşlanıp tamamlanmış bir "puzzle"ın eksik parçası gibi sıkışıp kalıyorum koltuk arasında, değeri kalmamış bir yoklukta. 

İyice tozlu aralarına dalmadan önce koltuktan kalkabilmişken, kendimi ikna ediyorum her şeyin yolunda ve olması gerektiği gibi olduğuna. Mutfak da, giysi kabini de.. ve geriye kalan her şey işte. Olması gerektiği gibi. Neredeyse eminim yarın sabah mutlu uyanacağıma.